wie

Alain Rinckhout, speler
“De kunst een luide scheet te laten vlak voor we het podium betreden!”

 

 

 

 

 

Marc Breban, speler
“De tijd dat we op de dijk van Oostende in volle zon, voor een liggend, hangend, zittend en staand publiek in zwempak, ons in het zweet improviseerden…”

 

 

 

 

 

 

 

Elke Janssen, speler
“Een avond lang geleden, Leen en ik, twee oude vrouwtje, morrende buurvrouwen. En dan hand in hand een lied zingen.. Zo fijn!”

 

 

 

 

 

Nathalie Van Renterghem, speler
“De dag dat in de krant een gebeurtenis
beschreven stond die we de avond voordien hadden gespeeld. Creepy!”

 

 

 

 

 

Leen De Koker, speler
“De magie! De kinderlijke verwondering! En
dan… BAM!”

 

 

 

 

 

Frank De Block, speler
“Nog als gastspeler op het festival verkondigde ik tijdens de pauze dat mijn absolute specialiteit het mimeren van katten is. Na de pauze is de eerste suggestie van het publiek.. “mijn kat”.”

 

 

 

 

 

Kevin De Cock, muzikant

 

 

 

 

 

 

Peter Van Riet,muzikant
“Het mooiste moment tijdens de voorstelling is waar het geheel van woorden, klank en muziek in elkaar past, waarbij alles op voorhaand lijkt neergeschreven op papier, als een script. Echter, zoals alles in de meest boeiende en hoogstaande artistieke ervaringen, is niets wat het lijkt. “

 

 

 

 

 

 

 

 

David Deprez, lichtman:
“Een gekke Australische speler die voor de voorstelling aankondigt dat hij tijdens een scène van plaats zal wisselen met de lichtmannen (maar het – oef! – niet doet).”

 

 

 

 

 

 

 

Bo Loosen, lichtman

 

 

 

 

 

 

 

Christoph Van Doninck, presentator:

“Het creëren van een nieuwe intro zoals Big Big Girl, het publiek dat er naadloos in meegaat en daarna een explosief applaus geeft. Dit maakt dat telkens ik dit liedje hoor op de radio… een kippenvelmoment.”

 

 

 

 

 

 

 

Eva Van Eynde, pr-pilaar

“De boer wou van de grond, de bakker was Limburgs, de sergeant was depressief, de kwallenman zocht een doel maar de kleuter had het gedaan.”